ज्ञानोत्सव 🪔

I am Shreeya Ashay Joshi
Besides being an engineering student, I am an aspiring poetess.
Writing and poetizing my feelings, ideas and thoughts is something which is a cure to my every problem and moreover, a substance of what I really am.
I’d like to thank Mrs. Vrunda Deshpande – Joshi for considering my poetry and write-ups worthy and deserving enough to be published publicly. I’d be hence publishing a few of my poems and write ups eventually.

1. जिसकी भूमी पर बैठ , हमने सपनों को सजाया 
जिसने हमे बेटा समझकर लक्ष्य का मार्ग दिखाया 
जिसकी आन,‌शान की वजह से भारतीय कहलाते है हम 
उसी भारत माँ के लिये, चल दो कुछ परिश्रम के कदम 

भारत माँ के लिये जीना, उसी के लिये मरना है 
देश की सेवा नहीं ; तो इस जिंदगी मे क्या करना है?

प्रबल बनो, बनो आत्मविश्वासी 
रानी लक्ष्मीबाई बनकर, वापस पाओ
झांसी 
हिंदू नही, नही मुस्लिम ,‌ना सिक्ख, ना ही इसाई
 सब जातीयों को एकही शब्द भारतीय सिपाही 

षडयंत्र रचा शत्रुओं ने उरी पुलवामा के रूप मे
 उन्हे क्या पता इस  माॅं के बेटे खडे़ है उनकी मृत्यु की रूप मे 
जुर्रत किसकी होती है,  हमारे माॅं पर काली नजर उठाने की 
हमने भी कसम खाई है, मरते दम तक माॅं को बचाने की...
 हम ड़रने वाले नहीं है, जान गई तो मरने वाले नही है...
 क्योंकि यही भारत माॅं जान हमारी है...

श्रिया आशय जोशी

Hello I am Madhura! I’m a Machine Learning Engineer at CrowdStrike with a Master’s in Artificial Intelligence from Carnegie Mellon University. I began with creative expression through poetry, and that spirit now also shapes my work in building ML systems with social impact. Inspired by my aunts and sisters, I continue to nurture my creative freedom through writing and poetry.

2. Should I believe or hope?

– Madhura Vivek Deshpande

It’s story form my teen age .. I had just finished my 12th final exams … and I was still to decide what career path I will choose … AI was not a buzz in those days … and I was still not clear what an engineer does …

In such condition like any father of a teenager my baba told me that he is hopeful that I will do well in my life… while I did not have much to say at that time … it was still running somewhere in my subconscious:. and a few hours later it manifested in a long message to my baba .. now that I have started on my career path of my choice and liking .. I think I can share you as a tip … this is what I believe (today even more) …


Hope. We think it is a positive word. We think its a fashionable and optimistic practice to have the letters HOPE tatooted on our hands. We say we are keeping our fingers crossed and term ourselves as “optimistics”. I have nothing against hope. Hoping for the best obviously motivates you. But i am saying why hope? We hope that something will turn out to be something we want. Why? Why dont we totally believe it? We hope when we think that we dont have any control over the situation and we hope that our life is amazing.

Belief … It emits a strong positive frequency. when we believe in something, we have faith.
We dont see a 90 percent chance of our dreams, when we believe. We see only 100 percent. We focus only on the best outcome. Whereas when we hope we start thinking about luck. Why? Why cant we have total belief in ourselves? Why do we just hope for a good outcome.. why dont we believe?

If your thoughts are consistently positive, you will gain control over your life. And then hope will still seem beautiful but you will fall in love with belief. Belief definitely gives you want you want. Because with belief you are totally focused on your dreams and making them come true. Obviously, keeping hopes,being hopeful is an extremely beautiful feeling. But why stop there?we are the creators.

So lets not just for hope for an amazing life but let’s start believing in it

Believe in your dreams, believe in yourself and believe in the positive energy in that universe that all work together in a perfect harmony.. that’s like a musical masterpiece

# Lets Believe

Madhura Vivek Deshpande

3,

4.

मित्र-मैत्रिणींनो नमस्कार !

मराठवाडा मुक्तिसंग्राम दिनानिमित्त आम्ही तुम्हाला आमच्या आजोबांची – कै. ना.वि.देशपांडे यांच्या मुक्तिसंग्रामातील सहभागाची ओळख करून देतो. मुळात मराठवाडा प्रदेश हा पूर्वी हैदराबाद राज्यामध्ये होता. त्यामुळे खरं म्हणजे १७ सप्टेंबर हा दिवस ‘हैदराबाद मुक्तिसंग्राम दिन’ या नावाने ओळखला जातो. आपल्या मराठवाडा प्रदेशाच्या विकासामध्ये जी अनेक माणसे महत्त्वपूर्ण ठरतात त्यातलंच एक महत्त्वाचं नाव म्हणजे कै. ना. वि. देशपांडे अर्थात नागोराव विठ्ठलराव देशपांडे. ग्रंथालय चळवळ, खादी समितीची चळवळ यांना दिशा देण्याचे काम त्यांनी केलं. मराठवाडा प्रदेशाच्या संदर्भातले विकासासाठीचे अनेक प्रश्न सोडवण्यात सक्रिय योगदान दिले.
हैदराबाद मुक्तिसंग्रामामध्ये आजोबांचे वडील श्री विठ्ठलराव देसाई हे आघाडीवर होते. त्यावेळी आजोबांचे वय लहान, परंतु जिद्द मोठी . निजामी राजवटीच्या काळामध्ये सरकारविरोधी पत्रके वाटणे, पत्रके सायकलोस्टाइल करणे यासारख्या कामांमध्ये ते आघाडीवर होते. त्याचबरोबर सत्याग्रहामध्येही त्यांनी सहभाग घेतला. जंगल सत्याग्रहामध्ये शंकरराव खंडागळे, साहेबराव गुळखंडकर यांच्याबरोबर गुळखंड, मोसा याठिकाणी जंगल सत्याग्रहाचे नेतृत्व करण्याची संधी त्यांना मिळाली होती. शिंदीची झाडे तोडण्यासाठी सत्याग्रहींनी पुढाकार घेतला. पोलिसांचा ससेमिरा मागे लागला तेंव्हा या घरातून त्या घरात, त्या घरातून त्या घरात असा आजोबांचा पोलिसांसोबत लपंडाव सुरू झाला. शेवटी एका लमाण्याच्या झोपडीत त्यांनी आश्रय घेतला. पोलीस तिथेही पोहोचले. आता आपण पकडले जाणार असं त्यांना वाटत असतानाच लमाण्याच्या 90 वर्षाच्या म्हाताऱ्या आजीने आपल्या स्वतःच्या लेहेंग्यात त्यांना लपवलं आणि पोलिसांना घराची झडती घेऊ दिली. त्यामुळे पोलिसांना ते सापडले नाही. पोलीस गेल्यावर त्या म्हातारीने त्यांना लेहेंग्यातून बाहेर काढलं आणि, ”माझ्या मुला, तू वाचलास. आता देशसेवा कर”,असं सांगितलं. म्हाताऱ्या आजीचे देशप्रेम पाहून ते भारावून गेले.
जंगल सत्याग्रहानंतर सशस्त्र लढ्याची सुरुवात झाली तेव्हा सोनोशी कॅम्पवर आजोबा होते . या कँप अंतर्गत झालेल्या सर्व कारवायांमध्ये ते सहभागी झाले होते. रझाकार केंद्रावर हल्ले करणे, गावातील लोकांना स्वातंत्र्य कसे मिळवता येईल याबद्दल माहिती देणे यासारखी जोखमीची कामे त्यांनी केली. मुक्तिसंग्राम दिनानिमित्त त्यांच्या स्मृतीला विनम्र अभिवादन !

श्रिया आणि मधुरा